The blank spot

Some people just live in their dreams, when it gets deeper it just gets more and more difficult to wakeup. After awhile you really don’t want to wakeup. Your body is somewhere, your brain is somewhere totally different. It is even sometimes in a vacant space, it is just not in a place it is supposed to be.

Quite often it is because of the fears. The pressure and the fear, pushes you too much. To release the pressure your brain goes to a blank spot and remains there.

Sometimes it is also because you are lazy and it gets worse if you are also impatient. Your brain just runaway from any situation that it needs to do something.

Oh I hate it so much when my brain goes to the blank spot, which means I hate almost every moment of my life! When I am busy I notice it more because I need all my scenes and I explicitly notice the absence of even one!

اضطراب

اینقدر این روزها تحت فشار بالا و پائین میرم که سرم گیج میره
من نمیدونم اصلا چقدر می تونه یه آدم اینقدر شکننده باشه
با هربرخوردی هی کج و راست میشه
تازه اگر همینقدر باشه باز یه چیزی
این مود الکی غمگینیش تحت اضطراب مزخرف هست
آدمهای واپس گرا که می گن فکر کنم اینه

نگران

از شلوغیهای اخیر تو ایران خیلی‌ نگران هستم، هر وقت چیزی میبینم آرزو می‌کنم ایران در اون منطقهٔ پر از بحران تبدیل به افغانستان  دههٔ آینده نشه. البته برای کشوری که درش آزادی بیان آنقدر کالای نایابی هست، که هر احمقی که از چیزی سر درنمیاره شروع به فحاشی می‌کنه تبدیل به نماد شجاعت و اسطورهٔ مقاومت می‌شه، شاید آرزوی من از مرحلهٔ آرزو هم فراتر نره، اما نگرانم.

شاه

داشتم یه سری فیلمای مربوط به زمان محمد رضا شاه رو نگاه می‌کردم، چیزی نداشتم بگم غیر اینکه خدا بیمرزتش.
اونهمه شکوه و جلال، اونهمه دربدری برا داشتن یه ولیعهد، مجبور شدن ترک کردن  زنی‌ که دوسش داشت و زندگی‌ کردن با کسی‌ که دوسش نداشت بخاطر حفظ شاهنشاهی، همش بیخود بود، طوفانی بلند شد آنچنان نابود کرد خانوادشان رو که اصلا حتا گذارشون هم به ایران نمیخوره.
زندگی‌ سراسر غربت عجیبیست

Good for traveling (phone application)

A good application for figuring out namaz times, especially when you are travelling and you only have your mobile phone with you. I have used it in airports and found it very helpful. It specifically works for iphone,  but you can try it on other mobile phones, as well: www.namaz.me

Balances

I hate myself when I try to keep my life balanced. I just don’t belong to those group of people with balanced lives. I’ve never been afraid of humiliation …
Where do I belong? No idea, perhaps no where, no group,..
When I was in high school I’ve heard somebody telling the story of a movie where 2 lonely neighbors, felt in love, but they couldn’t do anything about it, so every night they stood by the window and as lonely wolves, made sounds like the wolf’s sound. At that time I exactly did not find the story funny, but it didn’t make any sense to me.

Now it makes sense compeletely, I cry too loud for what I can not do anythinng about it.  My sweet independence comes with loneliness,…

Dying

Things that don’t kill you, make you stronger.  Not sure if whats happening currently me is killing me or making me stronger but it is defiantly killing parts of me.

When every thing just disappears in front of your eyes and you can not do anything about it. Realizing once again being powerless is part of being human.  Everything disappears and you can not do a single thing about it, you just dissolve in it and it kills you. Nothing to say, no more to explain.

Sputnik

Long time since my last post.  I don’t know what to write.

Have felt a lot like Sputnik, alone circulating around eternity and meeting some other guys every other time, just passing by and becoming part of the history .

Keep on reminding myself every second that passes is part of the history and I am good at forgetting the history. History , same as every thing else these days, just does not feel real to me.

Not caring about history, big question mark on my brain is boundaries.  What defines us as single entities,and  even more , as single individuals? Are the boundaries between us real, or we make them based on some capabilities in our brain and if we shut down those capabilities then we all will become the same.

من

روزي كه
دانش لب آب زندگي مي كرد،
انسان
در تنبلي لطيف يك مرتع
با فلسفه هاي لاجوردي خوش بود.
در سمت پرنده فكر مي كرد.
با نبض درخت ، نبض او مي زد.
مغلوب شرايط شقايق بود.
مفهوم درشت شط
در قعر كلام او تلاطم داشت.
انسان
در متن عناصر
مي خوابيد.
نزديك طلوع ترس، بيدار
مي شد.

اما گاهي
آواز غريب رشد
در مفصل ترد لذت
مي پيچيد.
زانوي عروج
خاكي مي شد.
آن وقت
انگشت تكامل
در هندسه دقيق اندوه
تنها مي ماند.

….

و دوباره سهراب بهتر من رو توضیح میده تا خودم

برای انتخابات و پیامدهای بعدش آنجا که زانوی عروج خاکی شد و اندوه پراکنده در ذره ذره وجودم

من چه می کنم

تقویمم پر هست از

Deadline

اینقدر زیاد که اصلن بهشون فکر نمی کنم

یه سوال قدیمی برگشته تو ذهنم که من چیکار دارم می کنم آخه

پرم از

Depression

و

Hanging threads

و

اشک

به آینه که نگاه می کنم نمیدونم چرا میمون می بینم

عکسها فرمها و آدمها بی مفهومن دوباره

قلبم اینقدر تند می زنه که از تپشش مغزم درد می گیره

و برای همه خاطره ها دلتنگم

چه اونایی که اتفاق افتاده چه اونایی که هنوز اتفاق نیفتاده

مثل همه زمانهای بی هویتی گمم

و مغزم به طور ساده ای از کار افتاده

I am just lost!